بعد از شهریور بیست چهره ها تقریبا عبارتند از: نیما، خانلری، گلچین گیلانی، توللی، افراشته، حمیدی، بهار، منوچهر شیبانی، شهریار، سایه، کسرایی، رحمانی، شاملو، شاهرودی (آینده) و نادرپور.

   صداهایی که می شنویم سه جورصداست، اول صدای ادبیات کارگری:

افراشته! من معتقدم شعر نسازی

حیف از ادبیات که شد مسخره بازی!

    صدای دوم ادامه همان رمانتیسم عصر رضاشاهی است، منتها رقیق تر و خالص تر شده است:

در نیمه های شامگاهان آن زمان که ماه

زرد و شکسته می دمد از طرف خاوران

استاده در سیاهی شب مریم سپید

آرام و سرگردان

سوم، مترقی ترین صدا باز صدای نیماست که دیگر آن صبغه و جنبه رمانتیک را ندارد و کاملا اجتماعی و سیاسی است و نوع حرکت بیشتر به طرف سمبولیسم اجتماع گرا است:

در تمام طول شب

کاین سیاه سالخورده انبوه دندان هایش می ریزد . . .

   در فاصله بین صدای رمانتیک ها و صدای سمبولیسم اجتماعی نیما، صدای نوعی شعر اجتماعی خطابی هم شنیده می شود که بهترین نمونه هایش در مجموعه شبگیر سایه (هوشنگ ابتهاج) می توان دید.

   اما مسائل اصلی و درونمایه های شعر این دوره: اولین مساله مهم رشد اندیشه های سوسیالیستی است.

   در این دوره انتقادهای سطحی دوره رضاشاهی جایش را به انتقادهای بنیادی می دهد و زبان به شعر محض نزدیک تر می شود و شعر - در همان زبان کنایه ای - متوجه بنیادهای اجتماعی است.

    یکی ازخصلت های شعری این دوره نگرانی شاعران نسبت به پیرامونش بود.

WWW.NIMA-YOOSHIJ.BLOGFA.COM