نيما دريچه اي را گشود و نوپردازان آن دوره با استقبال از دستاورد او راهش را پي گرفتند.
اين كار بزرگ نيما باعث ايجاد شعر نو(نيمايي) شعر سپيد ، موج نو و حتي غزل نو گرديد كه به نظر مي رسيد آنسوي دريچه هايي كه شاعران مستعد كشف كنند بسيار ديدني باشد و البته بود.
اخوان ، فروغ ، سپهري ، شاملو و ديگر بزرگان عرصه شعر آمدند و سرودند و رفتند ولي اكنون جز آنها كه در امتداد همان سالهاسروده اند و مي سرايند ، چهره هاي بزرگ ديگري كمتر به ظهور رسيده و اگر چنين است چرا؟
متاسفانه گاهي مجموعه شعرهايي تحت عنوان شعر فارسي قرن 14 به چاپ مي رسد كه جز خجلت و حسرت در پيشگاه آيندگان هيچ ثمري نخواهد داشت.
گويا هيچ معياري جهت گزينش شعر خوب از نوشته هاي همه چيز جز شعر وجود ندارد اگرچه منكر آزادي بيان نيستيم ولي در زمينه شعر كه شايد با اصالت هويت زبان و فرهنگ و ديرينه ترين هنر ايرانيان روبرو هستيم نظارت به اين مقوله بايد دقيق تر باشد.
به نظر مي رسد عده اي كه ادعاي شاعري دارند فراموش كرده اند كه : (شعر پارسي با تلاش والا همتاني كه شكوه اين زبان را از فرش به عرش رسانده اند، از چنان عظمتي برخوردار است كه جهان با همه گستردگي ادبيات و هنر خود در برابر ارجمندي بلا منازع شعر پارسي سر تعظيم فرود مي آورد آنگونه كه در گزينش ده شاعر بزرگ جهان پنج شاعر از ايران(فردوسي، خيام،سعدي،حافظ و مولوي) و پنج شاعر ديگر از كل جهان انتخاب شده اند... «پيشگفتار شاهنامه فردسي-نشر پيمان»)
معضل اگر باشد گویاپرسشي نيست كه چرا كميت جاي كيفيت را گرفته؟ و چرا برخي از مدعيان انديشه از مطالعات و جهان بيني در خور ستايشي برخوردار نيستند؟ و شايد دهها و صدها چرا و امّاي ديگر و ديگر...
...
راستی...
به كجا چنين شتابان...؟
